دقایق گذشت و روز رستاخیز گذشت ..., بدون نتیجه ماند و عملی نشد تا ..., تنها و تنها به خاطر این که...
بسیاری در ایران ترجیح دادند که بترسند و در خانه بمانند و خیابان ها خالی بمانند و این فرصت تاریخی به آسانی از دست رفت تا...
افرادی سم می پاشیدند و کارشکنی را برگزیده بودند, در حالی که هیچ جواب قانع کننده ای نداشتند و فقط می گفتند نه, باید از ایشان پرسید اگر مبارزه بله, چگونه؟, چطور؟, کی؟ و ..., آیا غیر از خیزش همگانی و حرکتی منسجم از شرکت تمام اقشار جامعه سراغ دارید؟
درود بی کران به ایرانیان سر بلند و با غیرت و آزادی خواهی که برای آزادی وطن از هیچ تلاشی فروگذار نیستند, و عمل را جایگزین حرف نموده اند, توانستن را به خواستن, تعمق را به سطحی نگری و مثبت اندیشی را به منفی گرایی.
اکنون در شرح حال این لحظه چه باید گفت, چه باید گفت زمانی که ملتی برای تماشای اعدام یک بچه ی 17 ساله ساعت 4 صبح به خیابان میرود, اما برای آزادی وطن خواب را ترجیح می دهد, این پیام غیر از این است که جمهوری اسلامی به تاخت برو, بکش, بدزد, تجاوز کن و مبارکت باشه, چرا که ملت همچنان چراغش سبز است و تا چراغ خطر همچنان زمان داریم.
جا دارد اکنون لحظه ای درنگ کنیم و این جمله را بارها تکرار کنیم و بار دیگر برای خود معنی کنیم
نه آن ماند و نه اين شد... حالا باقی چی مانده ... به هرکی می گی پاشو می بينی پا ندارد...
اما در آخر راهی جز مبارزه نداریم, اما باید اول باید خودمان را بشناسیم, با خودمان خلوتی داشته باشیم, گفتگویی خودمانی با ندای درونمان داشته باشیم, بدانیم که هستیم و هدفمان چیست و آنگاه وقتی آماده بودیم برای گرفتن آنچه که حقمان است آماده شویم.
پیروزی, سربلندی, شکوه و جلال ایران را آرزو دارم
پاینده ایران
بسیاری در ایران ترجیح دادند که بترسند و در خانه بمانند و خیابان ها خالی بمانند و این فرصت تاریخی به آسانی از دست رفت تا...
افرادی سم می پاشیدند و کارشکنی را برگزیده بودند, در حالی که هیچ جواب قانع کننده ای نداشتند و فقط می گفتند نه, باید از ایشان پرسید اگر مبارزه بله, چگونه؟, چطور؟, کی؟ و ..., آیا غیر از خیزش همگانی و حرکتی منسجم از شرکت تمام اقشار جامعه سراغ دارید؟
درود بی کران به ایرانیان سر بلند و با غیرت و آزادی خواهی که برای آزادی وطن از هیچ تلاشی فروگذار نیستند, و عمل را جایگزین حرف نموده اند, توانستن را به خواستن, تعمق را به سطحی نگری و مثبت اندیشی را به منفی گرایی.
اکنون در شرح حال این لحظه چه باید گفت, چه باید گفت زمانی که ملتی برای تماشای اعدام یک بچه ی 17 ساله ساعت 4 صبح به خیابان میرود, اما برای آزادی وطن خواب را ترجیح می دهد, این پیام غیر از این است که جمهوری اسلامی به تاخت برو, بکش, بدزد, تجاوز کن و مبارکت باشه, چرا که ملت همچنان چراغش سبز است و تا چراغ خطر همچنان زمان داریم.
جا دارد اکنون لحظه ای درنگ کنیم و این جمله را بارها تکرار کنیم و بار دیگر برای خود معنی کنیم
ملتی که حفظ جان را مقدم بر آزادی میداند، لیاقت آزادی را ندارد! (فرانکلین)
نه آن ماند و نه اين شد... حالا باقی چی مانده ... به هرکی می گی پاشو می بينی پا ندارد...
اما در آخر راهی جز مبارزه نداریم, اما باید اول باید خودمان را بشناسیم, با خودمان خلوتی داشته باشیم, گفتگویی خودمانی با ندای درونمان داشته باشیم, بدانیم که هستیم و هدفمان چیست و آنگاه وقتی آماده بودیم برای گرفتن آنچه که حقمان است آماده شویم.
پیروزی, سربلندی, شکوه و جلال ایران را آرزو دارم
پاینده ایران
0 نظرات:
ارسال یک نظر