۱۳۹۰ مرداد ۲۲, شنبه

ایرانبانان را با گورکنان تاریخ و فرهنگ خانگی ، کاری نیست " ما ایرانیم

مام بیمار میهن، پس از 32 سال شوربختی و آبروسوزی، آبستن دگرشدی بنیادینست. شانه به شانۀ تلاشهای رنگارنگ فرهنگی در اپوزیسیونی ناتوان، گروهی سرباز از جان گذشته زیر نام "سازمان سیاسی - نظامی ی عقاب ایران"، در واکنش به نیاز روز 75 میلیون تن هممیهن جان به لب، پا به میدان نهاده اند. این سازمان با برنامۀ فرو ریختن دیوارهای بزرگترین زندان جهان، خواهان همکاری و هماندیشی میان همۀ هممیهنان درونمرز و برونمرزست. رستاخیزی که در شامگاه نخستین روز مهر ماه پیش رو (ساعت نوزده)، در سراسر ایران خواهد آغازید، به فروریزی و پایان یافتن رژیم ددمنش بیگانه در آریابوم، خواهد انجامید.

پیآمد جنبشی توفنده و پایان دهنده به ستم و سرکوب 32 ساله، نیازمند پایداری ی همگانی، پیگیری ی پیکار از سوی مردم و خستگی ناپذیری ی همۀ ایرانبانان در فرو کوفتن سنگرهای دشمن در سراسر ایرانزمینست. خیزش سیل آسای مردم، رستاخیز توده ها را به دنبال دارد. با همین شیوۀ کارا، پیکار با دشمن خانگی، پایان خواهد گرفت. در برابر رژیم درنده ای که ریز و درشت را به دندان گرفته، پرسشهای کودکانه ای چون "اگر نشد، چه خواهد شد؟" یا "پشت برنامه کیست؟ و "به کجا میرویم و به چه دستگاهی بندیم؟"، بیجا نیست اگر بگوئیم: "ویژۀ خامان نارسیست که پیش از رهاسازی ی میهن دربند از چنگ دیو و دد، به سودی بیشتر میاندیشند و گرفتار روانی پریشند.

هر هممیهن بیداری که سر سوزنی خرد به سر دارد، در برابر بدخواه درنده ای که از گوری 1400 ساله سر برآورده، خود را سربازی ساده در میدان جنگی سرنوشت ساز میبیند. آئین جنگ میگوید: "سرنیزه را با سرنیزه باید از دست دشمن درآورد." ناپلئون بناپارت باور داشت: "نیمی از پیروزی ی جنگی، در میدان نبرد بودنست." هممیهنان هراسناک از یورش نیروهای بیگانه به ایرانزمین در واکنش به بازیهای اتمی را که پوششی سیاسی در پرهیز از همکاری با رستاخیز نو میبیند، خواسته ناخواسته گمراهند و آب به آسیاب دشمن میریزند. آنان از یاد میبرند که نخستین نیاز چیرگی بر دشمن، بر وی تاختن و سرفراز از دل نبرد، برون آمدنست. 

همه باید بدانیم که آبروی پدافند از آریابوم را در روند 32 ساله باخته و کشور را به دست دشمن خانگی سپرده ایم. خواستۀ آتشین ما در جنگ پیش رو، به دست آوردن نام و نشان بر خاک افتاده است. چه چاره ای جز بردی بی چون و چرا، در این گیر و دار ناخواسته برایمان مانده؟ ویژگیهای دنیای نو، مردم جهان را آماده کرده تا رستاخیز فراگیر توده های دردمند ایرانی را به جان بپذیرند. جهان آشتیجوی گریزان از هرگونه تندروی و فزونخواهی، جویای آرامش و سازش است.

بیداران دلسوز کهن دیار پارس، بر راستای همآهنگی با سازندگان جهان، رستاخیز پیشوائی از تبار بابک و مردآویز و از پشت سرداران ابیورد و زند و آلاشت را درمانی کارا بر درد هموندان زادگاه خویش میبینند. مردم خسته، جانشان به لب رسیده و خاموشی در برابر کشتارگران دستاربند را گناهی نابخشودنی میشناسند.

ارزش این رستاخیز و جایگاه رهبر دلیری را که به میدان آمده تا ایرانزمین را از چنگ مشتی درندۀ دریده برهاند، باید به درستی شناخت و فریادش را شنید. هممیهن شیفتۀ دردمندی که از هرگونه همکاری و همآهنگی با رستاخیز و رستاخیزیان خودداری میکند، اگر گمراهی پسمانده نباشد، چه بخواهد و چه نخواهد بخشی از ستون پنجم دشمن تیره دل ایران و ایرانی شناخته خواهد شد. بر این راستا، ایرانبانان را با گورکنان تاریخ و فرهنگ خانگی، کاری نیست.

هم میهنان مبارز : بدور از هر زنده باد و مرده باد برای ساختن ایرانی آزاد و آباد دستها را به مهر میهن در دست هم باید نهاد " ما بر این باوریم که : شکوه و بزرگی ایرانزمین بار دیگر همچو همای ( ققنوسی ) از دل خاکستر سرد خویش به یاری همه فرزندان راستین این کهن دیار به پا خواهد خواست . از این روی ، بدینوسیله گروه سیاسی نظامی عقاب ایران و همه هموندان جنبش ایرانبانان از همه مبارزان راستین ایرانزمین دعوت به عمل می آورند ، که با پیوستن به صفحه فیس بوک ( رستاخیز ملت ایران ) آمادگی خود را برای آگاهی رسانی به همگان جهت مبارزه رو در رو با اهریمنان ایرانی ستیز دریکم مهر ماه پیش روی ساعت 7 شب اعلام بنمایند. ما ایرانیم
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • Furl
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Donbaleh
  • Technorati
  • Balatarin
  • twitthis

0 نظرات:

ارسال یک نظر